یه لحظه ، همین نزدیکی  :

خوشبختی در خانه شماست بیهوده آن را در باغ همسایه مجویید

" مارک اورل "

دیگر تمام شد...تمام شد آن روزهایی که بی قرار ثانیه ها بودم...آن التهاب سرد تنگ بلور به

پایان رسید...دیگر در ترانه هایم عشق ، بازی نمیکند...دیگر هیچ ماهی ای در حوضچه ی احساسم

نقاشی نمیکشد...

خورشید در سینه ام تب کرده است...نبضش به کندی میزند...میدانم که ثانیه های پایانی است...

به روی خودم نمی آورم مثل همیشه که تو من را رها میکردی و من میگفتم :باز میگردد...

الفبای عشق به پایان خود رسیده است...اولین حرف را با تو شروع کردم و آخرینش را بدون تو

از بر میکنم...چه فاصله ی کوتاهی بود از عشق تا مرگ و چه تاوان سنگینی داشت فاصله ی

این چند حرف...

اما اینبار دیگر تپش پلک هایت نمی توانند دلم را بربایند...این بار تسلیم پروانه نمیشوم...

من جنون عشق را در کوچه ی دلواپسی کشتم...با همین دستهای خودم...باور میکنی من قاتلم...

 جز بی وفایی این را هم از تو آموختم...

 بوی مرگ را از همین نزدیکی میشنوم...فقط چند قدم دیگر...  

خط آخـــــــر:

نمی خواهم برگردی این را به همه گفته ام

اما نمی دانم چرا هنوز برای آمدنت فال می گیرم !!

چرا هنوز پشت هزاران ترانه خاموش به انتظارت نشسته ام

تا تو را آرزو کنم !!

اگر هنوز تو را آرزو می کنم برای بی آرزو نبودن است !!

و شاید هم آرزویی زیباتر از تو سراغ ندارم !!